and if i have no one to run to and the only means to regain myself is just by being silent...
and whenever i am silent,. people may say...
"bad trip ka?"
"anu problema mo?"
but what hurts is,
nasa paligid mo na sila, sila na mga kaklase ko, sila na lageng kasama sa mga breyk at klase, sila na bukang bibig eh kagrupo ko....
sila pa itong walang ka keme keme pagconfront.... no wonder na hindi rin nila alam na mabawbaw ang luha ko, na napakasensitive ko at kailangan ko ng kaakibat....
to think na sila yung kinilala kong kaibigan nung bumalik ako sa centro para ipagpatuloy ang pag-aaral ko,
sana man lang, naging sensitive sila....
sana man lang, talagang belong ako sa group...at sana man lang, pinapakinggan nila ako kpag nagsasalita ako, kahit yung mga simpleng banat ko, alam kong korny,... pero at least sana may kumausap skin,
may rijstafel nga...pero inside rijstafel may grupo pa rn,, na kanya kanya ang usapan, kanya kanya lang ang usapan....
hindi sa nagcocompare ako, pero bute pa mga original batch mates ko, alam kung kelan ako nado2wn... at hindi lang sa subjects ako kinakausap, kahit sa kalokohan kasama ako,
and i know na belong ako sa grupo.....
mabute na lang meron akong GAOLC....at nandyan si pudaks and mudaks.....
and syempre, madali namang mawala sama ng loob ko dahil dito:
 |
| (kahit unting unti lang ang alam kong tugtugin sa yo, kahit papanu....nagiging kampante ako) |
 |
| (kahit hindi ko siya kayang abutin, ilabas ko lang boses ko, sumasaya ako) |
at hindi ako tinatawanan dahil sa itsura ko kapag kumakanta ako
